...หรือมันถึงเวลา...

posted on 22 Feb 2013 00:40 by wejk95
และแล้วช่วงเวลานี้มันก็วนเวียนมาถึง ปีห้ากับวิทยานิพนธ์
เร็วมาก เหมือนเพิ่งผ่านมาไม่นานกับช่วงเวลาที่เคยเจอพี่เขา...ตอนเขาอยู่ปีสามแล้วเราอยู่ปีสอง
เร็วเหลือเกินกับสองปีที่ผ่านมา แปบๆ พี่เขาก็ต้องลงมือทำวิทยานิพนธ์
ลงมือทำสิ่งที่เหนื่อยที่สุดในการใช้ชีวิตในคณะสถาปัตย์แห่งนี้
 
เราก็พยายาม พยายามที่จะบอกพี่เขา ถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดให้พี่เขาฟัง ทั้งบอกทั้งย้ำว่า "มีอะไรให้หนูช่วยบอกได้นะ" "มีอะไรเรียกได้จะไปช่วยเลย"
เพราะเพียงแค่พี่บอก หนูก็พร้อมจะไปเสมอไม่ว่าจะยังไงก็ตาม
 
แต่ไม่ว่าจะย้ำยังไง จะพร่ำบอกแค่ไหน พี่ก็พูดเพียงแต่ว่า อื้ม ขอบคุณนะ ได้เลย
เราก็ได้แต่รอแล้วรอเล่า...รอ...รอ...และรอ รอว่าสักวันเขาจะเอ่ยขอความช่วยเหลือ
รอว่าสักวันเขาจะรับรู้ความจริงใจที่ไม่ได้หวังอะไร
เพียงแค่อยากช่วย อยากช่วยเท่านั้นเอง
 
แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีคำเอ่ยขอ แม้ว่าเราจะบอกกี่ครั้งกี่หน ก็มีแต่คำว่า ขอบคุณ
เหมือนพี่เขาไม่เคยจะรับรู้อะไรเลย
 
แถมเพื่อนมาบอกเราว่า พี่เขาเหมือนจะทำไม่ทันแล้วหาคนช่วยทำอยู่ โดยจะใช้วิธีจ้างเอา เราสนใจมั้ย
บอกตามตรง ตอนนั้นมันรู้สึกวูบไปทั้งใจ หัวใจมันเจ็บไปหมด
ทำไมกัน...ไม่รับรู้เลยหรือไง ความรู้สึกทั้งหมดที่น้องสาวคนหนึ่งอยากช่วย
ทั้งๆ ที่บอกแล้ว ย้ำแล้วย้ำอีกว่าให้หนูไปช่วยได้นะ ขอเพียงแค่บอก บอกมาตรงๆ ต่อให้ลำบากยังไงก็จะไป
แต่เขาไม่เคยรับรู้เลย ไม่เคยรับรู้ความรู้สึกนี้เลย
 
และแม้เราจะรู้ดีว่าเราไม่มีสิทธิ์ แต่หัวใจทั้งดวงมันก็เผลอน้อยใจจนเอาไปคิดมากอย่างน่าละอาย
มันร้าว มันเสียใจ มันพูดอะไรไม่ออก
และที่สำคัญความรู้สึกงอนมันล้นหัวใจ
ดังนั้นเมื่อพี่ผู้หญิงที่สนิทคนหนึ่งเอ่ยปากเรียกเราให้ไปช่วย เราจึงตอบตกลงไปทันที
 
แต่พอเวลาเข้าใกล้ ใกล้เวลาส่งทุกที ข้อความจากพี่ก็ส่งผ่านมาทางโซเชียลเน็ตเวิร์ค
ถาม...ว่าเราว่างมั้ย อยากให้เข้าไปช่วย
ตอนนั้นความดีใจมันล้นไปทั้งอก ดีใจที่ในที่สุดเขาก็ตอบรับความจริงใจนี้เสียที ความจริงใจที่เราไม่เคยหวังผลอะไร เพียงแค่อยากช่วยเท่าน