J@midesS * Kw@nNy

บางทีความบังเอิญก็ตลกดีเหมือนกัน เพราะคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน บทจะเจอก็เจอเอาดื้อๆ

วันนี้ได้เจอกับใครบางคนที่ไม่ได้เจอมานาน ถามว่านานขนาดไหน ก็น่าจะประมาณแปดปี (แม้ว่าเค้าจะบอกว่าน้อยกว่านั้น) แต่ว่าก็เคยติดต่อกันช่วงหนึ่งเมื่อหลายปีมาแล้ว แล้วถ้าให้ถามว่าเค้าคือใคร คงต้องบอกว่า

                เขา คือ คนที่เคยเข้ามา ล้อเล่น กับหัวใจเรา

ตอนนั้น ยอมรับว่าเราเด็กและเพ้อไปเอง ที่ยอมให้เค้าเข้ามาเล่นกับใจเรา เข้ามาทำให้เราหลง และสุดท้ายก็ไม่ใยดีหัวใจกัน และคงต้องยอมรับว่าแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ไม่กี่เดือน แต่ตอนที่เลิกติดต่อกันมันก็เจ็บไม่น้อยเลยทีเดียว

หลังจากนั้นแม้จะคุยกันบ้าง แต่มันก็น้อยลงเรื่อยๆ เรื่อยๆ จนสุดท้ายก็แทบไม่ได้คุยกันเลย ได้คุยกันก็แค่วันสำคัญๆ ไม่ปีใหม่ ก็วันเกิด เพียงแค่นั้นเอง

เคยคิดว่าคงลืมเค้าไปแล้ว เพราะเรื่องราวก็ผ่านมานานแล้ว น่าจะลืมไปแล้ว

แต่วันนี้ตอนที่หันไปเห็นและคิดว่าเค้าน่าจะใช่คนนั้น หัวใจก็เต้นพิกลๆ ขึ้นมา ถึงแม้ว่าจะไม่ทักเพราะไม่แน่ใจ แต่มันก็ยังคาใจ จนสุดท้ายต้องโทรถาม แล้วพอรู้ว่าใช่ ความรู้สึกแรกในใจก็คือ อยากเจอสักครั้ง แต่พอเอ่ยปากเค้าก็อึกอัก เราเลยบอกว่าไม่เป็นไร

หลังจากวางโทรศัพท์ ก็ยังแอบชำเลืองไปที่ประตู คิดเล่นๆ ว่าเค้าอาจจะมาก็ได้ (บ้าจัง) แต่พอคุยกับเพื่อนไปสักพักก็ลืมเลือนไป ว่าเมื่อครู่นี้เจอกัน

และก็คงเป็นเพราะความบังเอิญที่เค้ายังคงเดินเล่นอยู่แถวนั้น และเราก็ยังเตร็ดเตร่อยู่แถวนั้นกับเพื่อน เราจึงได้เจอหน้ากัน เรายิ้มและเข้าไปทัก

แปลกใจเหมือนกัน ที่ตอนเจอหน้ากัน ใจไม่ยักจะเต้นพิกลเหมือนตอนที่คิดว่าใช่เขา แถมตอนที่คุยกันก็ไม่ได้รู้สึกอะไรไปเป็นพิเศษ แล้วก็คุยกันเรื่อยเปื่อยไม่ได้คิดอะไร สุดท้ายเราก็คล้ายกับออกปากไล่กลายๆ ว่า ไปทำธุระเถอะ เค้าก็ยิ้มๆ คุยกับเราสักพักก่อนจะเดินจากไป

เพื่อนที่มากับเราก็ทักว่า

‘คนนี้น่ะหรอ น่ารักดีนะแก แต่ดูเค้าเขินๆ นะ’ เราเข้าใจสิ่งที่เพื่อนต้องการจะบอก เราเข้าใจดี แต่หัวใจไม่ได้รู้สึกอะไรเลย แต่กลับคิดแค่สั้นๆ ว่า ‘แล้วไง?’

ใช่ มันเป็นเรื่องที่ง่ายมาก เราลืมเค้าไปแล้วจริงๆ ไม่ได้คิดอะไรแล้ว แต่ตอนแรกที่เจอกัน ตอนที่คิดว่าจะได้เจอ หัวใจดันเต้นประหลาดๆ นั่นคงเหมือนกับความรู้สึกตอนที่ได้เจอกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน แค่นั้นเอง

ถามว่าติดใจอะไรมั้ย ไม่ได้ติดใจอะไรมาก เพียงแต่คำพูดของเพื่อนคำหนึ่งที่ติดใจมาจนถึงที่บ้าน

                ‘ถ้ารักกันจริงๆ มันไม่มีทางลืมหรอก’

เราเคยยอมรับว่าชอบกับใครมาแล้วหลายคน และก็เคยยอมรับว่าลืมคนเหล่านั้นไป แม้ว่าจะใช้เวลานานในการลืม แต่ก็รู้ว่าหัวใจลืมเลือนความรู้สึกดีๆ ในหัวใจไป

หรือบางทีมันอาจจะไม่ใช่รัก? ครั้งหนึ่งที่เคยยอมรับว่า รัก ใครคนหนึ่ง ยอมรับว่ารัก และก็มารู้ทีหลังว่าช่วงนั้น เฮิร์ต มากแค่ไหน แต่สุดท้าย หัวใจก็ลืมเค้าไป

ไม่ได้ลืมแบบจำหน้ากันไม่ได้ และก็ไม่ใช่ว่าลืมจนจำความรู้สึกตอนนั้นไม่ได้ เพียงแต่ว่าไม่รู้สึกเจ็บยามที่รู้ว่า คนๆ นั้นมีใครข้างกาย ไม่เจ็บแม้ว่าเค้าจะเมินกันก็ตาม

นี่เรียกว่าลืมหรือเปล่านะ?? หรือมันเรียกว่าความเคยชิน

                ‘ไม่ลืมหรอก แต่สักวันมันจะชิน’

หรือถ้ามันคือ การลืม จริงๆ แสดงว่าความรู้สึกตอนนั้น มันไม่ใช่ รัก อย่างนั้นหรอ??

                ‘บางทีเมื่อเจอใครบางคน ความรู้สึกเจ็บในตอนนี้ อาจจะกลายเป็นเรื่องจิ๊บๆ ไปเลยก็ได้’

หรือว่าบางที มันอาจจะไม่ใช่ทั้งรัก มันอาจจะยังไม่ใช่ทั้งลืม และมันอาจจะยังไม่ใช่ความเคยชิน มันอาจจะเป็นอะไรที่ไม่ได้ลึกซึ้งเท่านี้ หรือมันอาจจะเป็นอะไรที่ลึกซึ้งกว่าคำเหล่านี้

                ‘ไม่เคยมีใครที่ทำให้เราร้องไห้ ไม่เคยมีใครที่ทำให้เราอ้อนวอนได้ขนาดนี้’

คนๆ นั้นสำหรับเพื่อนเรามันคือ รัก จริงๆ เราเชื่ออย่างนั้น แต่เรายอมรับว่า เราไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้กับใครมาก่อน เคยร้องไห้เพราะใครบางคนก็จริง แต่ก็ไม่ได้ร้องไห้หนักจนโทรม จนเพื่อนต้องทักว่า แกยังไหวหรือเปล่าวะ

บางทีช่วงเวลาที่ผ่านมา สิ่งที่เราคิดว่า รัก มันอาจจะไม่ใช่ หรือว่าคำว่า รัก ของแต่ละคนมันจะต่างกัน?

อาจจะต้องใช้เวลาอีกมากกว่าจะรู้ว่า สิ่งที่เกิดขึ้น สิ่งที่ผ่านมาทั้งหมดมันคืออะไร หรือบางทีอาจจะต้องคิดเหมือนที่เพื่อนบอก ว่าคงต้องรอใครสักคนที่ใช่เข้ามาในหัวใจ จะได้เข้าใจว่าสิ่งที่ผ่านมาคืออะไร

หรือบางที คงต้องรอให้ รู้สึกถึงคำว่า รัก ถึงจะรู้ว่า สิ่งที่ผ่านมาคืออะไร

สุดท้าย ไม่ว่ายังไง ก็คงต้องรอ กว่าจะเข้าใจ ว่าที่ผ่านมาทั้งหมดคืออะไร...

และก็คงได้แต่หวังว่า สักวัน จะเข้าใจ มันสักที