...วันที่รอ...

posted on 13 Dec 2011 22:46 by wejk95
เปิดเทอมสักที...หลังจากหยุดยาวมานาน นานจนเกินไป
ตอนใกล้ถึงมหาลัย ทั้งตื่นเต้น ทั้งรู้สึกดี
อย่างน้อยก็ได้เจอเพื่อน อย่างน้อยก็ได้ไปอยู่ในคณะ ที่ๆ ตัวเองรู้สึกสบายใจ 
 
และสิ่งสุดท้าย ... ของขวัญที่ทำด้วยใจ มันถึงเวลาที่จะเดินทางไปสู่มือเจ้าของที่แท้จริงสักที
 
หัวใจมันเต้นรัวไม่หยุดบนรถเมล์ ยิ่งใกล้มหาลัยมากเท่าไร หัวใจก็เต้นแรงมากเท่านั้น
ตลอดทางก็ได้แต่คิดมาก คิดไปคิดมา
พี่เค้าจะรับของๆ เราหรือเปล่านะ
ต้องรับสิ มันเป็นแค่ของขวัญวันเกิดเอง
เค้าจะคิดมากหรือเปล่านะ
เค้าจะมองเรายังไงนะ มองเราเป็นผู้หญิงใจง่ายที่เอาแต่ตามหลังผู้ชายต้อยๆ หรือเปล่า
เค้าจะชอบมั้ยนะ เค้าจะรู้สึกยังไงนะ
หรือเค้าอาจจะไม่ยอมรับ บอกเราว่าไม่เอา
ถ้าเค้าไม่รับเราจะพูดว่าอะไรนะ ร้องไห้วิ่งหนีเล่นเอ็มวีดีมั้ย
 
คิดบ้าคิดบอ คิดไปเรื่อยๆ คิดจนถึงมหาลัย ก็ยังคิดอะไรบ้าบอไม่ยอมหยุด 
ยิ่งคิดก็ยิ่งมีแต่เรื่องแย่ๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากจะร้องไห้ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่กล้า...
 
พอเข้ามหาลัยก็มองซ้ายมองขวา หาพี่เค้าไม่เจอ
กว่าพี่เค้าจะเข้ามาในคณะ อาการแปลกๆ ในใจก็โดนเพื่อนขจัดทิ้งไปหมดแล้ว
เห็นพี่เค้าอยู่คนเดียว ก็เลยชักกล้า
หยิบของ สูดหายใจลึกๆ แล้วเดินเข้าไปใกล้
 
เรา // ยื่นของให้
พี่ // ทำหน้างงๆ
เรา // ไม่พูดไม่จา ยื่นแล้วมองหน้านิ่งๆ
พี่ : อะไรอ๊ะ????
เรา : สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังค่ะ!!
พี่ : โหย...
เรา // ไม่พูดอะไร พอเค้าหยิบของไปเราก็หันหลังแล้วเดินกลับมา
 
แล้วหลังจากนั้นก็ยังไม่ได้คุยอะไรกันเลย...
 
สารภาพเลยนะว่ารอวันนี้มานานมาก รอและคิดสะระตะไปมาก ว่าเหตุการณ์จะเป็นยังไง
จะให้พี่เค้าตอนไหนนะ แล้วเค้าจะตอบเราว่าอะไรนะ
จะพูดว่า ขอบคุณ หรือว่า จะบอกว่า เห้ย ปีหน้าไม่ต้องให้ก็ได้
หรือจะพูดว่า หือ? หรือจะแค่ยิ้ม
หรือจะพูดคุยกันต่อ หรือ....
 
ฟุ้งซ่านเนอะ
 
ไม่ใช่แค่ฟุ้งซ่าน มันป้อดด้วยต่างหาก
ตอนนั้นถ้ายอมใจแข็ง ยืนมองพี่เค้าอีกสักระยะเค้าจะพูดอะไรหรือเปล่านะ
จะขอบคุณ จะยิ้มให้ จะเขิน หรือจะอะไรนะ
แต่ก็ไม่กล้า แค่พี่เค้าหยิบของไป ขาก็สั่งให้หันหลังกลับมาแล้ว
พอมาตอนนี้ก็ได้แต่เศร้า ได้แต่สงสัยว่าเขาจะคิดยังไง
เกลียดตัวเองชะมัด
 
อยากรู้...ว่าของทำมือชิ้นหนึ่ง มันจะสื่อความตั้งใจได้แค่ไหนนะ
มันจะบอกคนรับได้มั้ยนะ ว่าคนทำเจ็บมือแค่ไหนตอนเจาะกระดาษ
มันจะบอกคนรับได้หรือเปล่า ว่าคนทำทำเข็มจิ้มนิ้วตัวเองไปตั้งหลายรูตอนเย็บเชือก
มันจะบอกคนรับได้มั้ย ว่าคนทำ เดินตระเวณหาการ์ดอวยพรให้ทั้งห้างจนขาแทบลาก
มันจะบอกคนรับได้หรือเปล่า ว่ากว่าสมุดทำมือเล่มนั้นมันจะเกิดขึ้นมา...คนทำเหนื่อยและท้อแค่ไหน
 
เพราะเอาแต่คิดว่าเค้าจะรำคาญหรือเปล่า เอาแต่คิดว่ามันเยอะไปมั้ย ในฐานนะน้องสาวกัน
เค้าจะรู้มั้ยนะว่าคนทำ ใช้ความกล้ามากแค่ไหน ตอนที่เดินไปยื่นของให้
เค้าจะรู้หรือเปล่า ว่าคนทำ รอ วันที่จะยื่นของให้มานานขนาดไหน
 
บ้าชะมัด ทำไมถึงคิดมากขนาดนี้นะ 
เป็นครั้งแรกที่ลงมือลงแรงทำของสักชิ้นให้ผู้ชายด้วยหัวใจ
 
แล้วของชิ้นนี้ มันจะสื่อ ความในใจได้มากแค่ไหน
 
หรือบางทีมันอาจจะไม่เคยสื่ออะไรได้เลย เพราะคนรับไม่ได้คิดจะรับมันกัน...
 
เราไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกนะ :) คิดว่าไม่น่าจะเป็นอะไร
มันแค่เฟลนิดหน่อย
 
พรุ่งนี้ น่าจะยิ้มได้แล้ว
น่าจะยิ้มได้แล้วล่ะ....

Comment

Comment:

Tweet

ฮือออ แต่จนวันนี้ก็ยังไม่ได้คุยกันเลยนะ TT

#2 By J ka K on 2011-12-17 19:20

ยิ้มสิว้ะแก ,,

ของที่ทำด้วยหัวใจมันต้องสื่อถึงใจอีกดวงได้สิน่า

แค่ได้ให้ ก็เกินคาดมากแล้ว :))

คิดว่าจะไม่กล้าให้สะหล่ะ 5 5 55 ดีใจด้วยนะ



คิดถึงมากกกกกกกกกกกกกก

#1 By J ka K on 2011-12-17 07:52